W Norwegii zarejestrowano 167 polskich grobów wojennych w sześciu lokalizacjach. Część wiąże się z walkami o Narwik w 1940 roku, inne z losem jeńców i robotników przymusowych. Nekropolie rozciągają się od Narwiku i Håkvik na północy po Oslo i Stavanger na południu.
W 1942 roku na terenie Uzbekistanu formowano oddziały armii generała Władysława Andersa. Przybywali tu ludzie zwalniani z więzień, łagrów i miejsc zesłania w ZSRR. Wielu było już ciężko chorych. Na mapie zebrano 17 polskich cmentarzy, kwater i późniejszych miejsc pamięci: od Gʻuzoru i Karszy po Kotlinę Fergańską oraz okolice Taszkentu.
Na południu Kazachstanu pozostały cmentarze ludzi, którzy próbowali dostać się do tworzącej się polskiej armii. Dziś można wskazać cztery odnowione polskie miejsca pochówku: Szokpak, Mankent, Ługowają i Merke. Każde z nich ma osobny wykaz nazwisk i własną historię porządkowania mogił.
Na sześciu duńskich cmentarzach znajdują się groby 24 polskich lotników i żołnierzy, którzy zginęli podczas drugiej wojny światowej. Jeden z najlepiej udokumentowanych jest cmentarz w Slaglille, gdzie pochowano załogę samolotu Halifax. W Kopenhadze, na cmentarzu ruchu oporu Mindelunden, spoczywają również Lucjan Masłocha i jego duńska żona Lone, zamordowani przez Gestapo w 1945 roku.
Od Monte Cassino po Bolonię prowadzi szlak miejsc, w których pochowano żołnierzy 2. Korpusu Polskiego. Cztery cmentarze upamiętniają różne etapy kampanii włoskiej: walki górskie, szpital wojenny, wybrzeże Adriatyku i ostatnią ofensywę. W Santa Maria Capua Vetere znajduje się też starsza polska kwatera z okresu pierwszej wojny światowej.
18 marca 1944 roku fiński patrol zwiadowczy wpadł pod radziecki ostrzał w zaśnieżonych górach na wschód od Salli. Aimo Koivunen, wyczerpany torowaniem drogi na nartach, przypadkowo połknął kilka tabletek Pervitinu; później oszacował dawkę na około 30. Zaginął towarzyszom, doświadczył halucynacji, wpadł na pole minowe i przez tydzień leżał ranny na mrozie. Jego własna relacja mówi o około 400 kilometrach przebytych na nartach. Pięć punktów pokazuje miejsca i historyczne punkty orientacyjne tej historii; z powodu luk w pamięci żołnierza nie rekonstruujemy dokładnej trasy.
Narwik – cmentarz komunalny, Norwegia
W Narwiku znajdują się polskie groby związane z kampanią norweską w 1940 roku i późniejszymi wydarzeniami wojennymi. Pochowani nie są jedynymi ofiarami tych walk, ale ich mogiły przypominają o udziale polskich żołnierzy w obronie Norwegii.
68.4428°N · 17.4514°E
regjeringen.no · Accessed 2026-10-20
Dokumentacja historyczna i nazwy miejsca
Håkvik – cmentarz wojenny, Norwegia
Na cmentarzu w Håkvik spoczywają polscy żołnierze i jeńcy zmarli w Norwegii podczas wojny. Przenoszono tu też szczątki ofiar pochowanych wcześniej w innych miejscach, w tym na Helland. To ważny punkt polskiej pamięci w regionie Narwiku.
68.4051°N · 17.3105°E
Trondheim – Moholt gravlund, Norwegia
Na cmentarzu Moholt w Trondheim zachowały się groby Polaków związanych z wojenną historią Norwegii. Część z nich dotyczy ludzi, którzy trafili do kraju jako jeńcy i robotnicy przymusowi. Punkt na mapie oznacza teren cmentarza, a nie konkretną kwaterę.
63.4155°N · 10.4379°E
Stavanger – Eiganes gravlund, Norwegia
Eiganes jest dużą nekropolią w Stavanger. Znajduje się na niej polski grób wojenny, stanowiący niewielką część międzynarodowej pamięci o wydarzeniach z lat 1939–1945.
58.9674°N · 5.7172°E
Jørstadmoen – cmentarz wojenny, Norwegia
W Jørstadmoen znajduje się cmentarz wojenny z grobami osób wielu narodowości, także polskim pochówkiem. Losy tych ludzi wiążą się z niemieckimi obozami i robotami przymusowymi w okupowanej Norwegii.
61.1507°N · 10.3807°E
Oslo – Vestre gravlund, Norwegia
Na cmentarzu Vestre w Oslo znajdują się polskie groby wojenne. Miejsce obejmuje również rozległe kwatery cywilne i pochówki innych narodowości; warto odnaleźć konkretny polski nagrobek na planie cmentarza.
59.9344°N · 10.6945°E